Karl Hofer, Fille devant une architecture, 1949 par Atelier Liesjes

Een gestileerd en intiem dubbelportret waarin Hofer de menselijke nabijheid plaatst tegenover abstracte architecturale vormen — een beeld van emotionele verbondenheid in een wereld van geometrie en afstand.

🎨 Wat je ziet
Twee figuren in nauwe omhelzing:

Links een persoon met rood haar en rode blouse, die de ander omarmt.

Rechts een figuur met donker haar, die een wit doek vasthoudt — een gebaar van kwetsbaarheid of zorg.

De achtergrond bestaat uit gebogen en hoekige architecturale vormen in tinten van paars, beige en grijs — een decor dat abstract en monumentaal aanvoelt.

De figuren zijn gestileerd en vereenvoudigd, met nadruk op gebaar en houding boven anatomisch detail.

🧩 Thematiek
Hofer onderzoekt hier de relatie tussen mens en ruimte — hoe intimiteit zich handhaaft binnen een wereld van structuur en afstand.

De architectuur fungeert als symbolische tegenhanger van de emotie tussen de figuren: rationeel, hard, geometrisch tegenover zacht, gebaarvol en menselijk.

In 1949, in de nasleep van oorlog en wederopbouw, krijgt het werk een extra lading: een beeld van menselijke nabijheid te midden van herstructurering en abstractie.

📍 Stijl en techniek
Typisch voor Hofer’s late periode: sobere kleuren, monumentale figuren, en een voorkeur voor symbolische composities met existentiële diepgang.

De penseelvoering is vlak en ritmisch, met een tastbare spanning tussen figuur en achtergrond.

De compositie is geometrisch en gebalanceerd, met een sacrale rust die doet denken aan klassieke friezen — maar met moderne emotionaliteit.

Karl Hofer was een Duitse schilder die wordt gerekend tot het expressionisme en later tot de magisch-realistische stroming binnen de Neue Sachlichkeit. Geboren in Karlsruhe op 11 oktober 1878. Woonde en werkte in Parijs, Rome en Berlijn, en verbleef tijdens WO I in een Frans interneringskamp en later in Zwitserland.

Hofer’s vroege werk toont invloeden van symbolisme en art nouveau, met klassieke portretten en dromerige scènes. Rond 1910 ontwikkelde hij een persoonlijk expressionisme, met geïsoleerde figuren, sobere kleuren en een melancholische sfeer. In de jaren ’20 en ’30 evolueerde zijn stijl richting magisch realisme: heldere composities, gestileerde figuren, en een gevoel van vervreemding.

Zijn werk is vaak figuratief, maar met een psychologische diepgang en een nadruk op existentiële thema’s zoals eenzaamheid, verlies en menselijke waardigheid.