Rembrandt, Autoportrait, 1650 par Atelier Liesjes

Vanaf zijn middel omhoog kijkt een man gekleed in mooie kleding ons aan tegen een diep beschaduwde achtergrond in dit verticale portretschilderij. De bleke, perzikkleurige huid van de man heeft een warme ondertoon die gloeit in een felle lichtbron van links van ons. Zijn lichaam en gezicht zijn naar rechts gericht en hij snijdt zijn donkere ogen terug om ons onder opgetrokken wenkbrauwen aan te kijken. Hij heeft een ronde, bolle neus en een dunne goudbruine sikje omlijst zijn gesloten roze lippen. Schaduwen op zijn wangen en wangen suggereren zacht vlees en een vijf-uur-schaduw. Drijfbruin haar krult over zijn slapen en naar beneden tot in zijn nek onder een groene, gouden, oranje en bordeauxrode schedelkap. Een zachte bruine baret rust op zijn schedelkap die schuin van ons af is getipt. Een traanvormige pareloorbel hangt aan een gouden zetting in het oor dat we kunnen zien. Hij draagt ​​een crèmewitte tuniek met gouden en bruine details langs de zomen. Daaroverheen hangt een donkerbruin, vestachtig kledingstuk. De mouwen zijn ingesneden, zodat de buitenste stof auberginepaars is en de binnenste insnijdingen goudgeel. Een rode doek hangt over zijn linkerarm, verder van ons af, en die hand rust op een gouden, spiraalvormige schacht. Een donkere sjerp is mogelijk om zijn middel gebonden en het lijkt erop dat zijn andere hand rust op zijn heup, links van ons. De onderste helft van zijn borst en de achtergrond vallen echter in diepe schaduw, dus sommige details zijn moeilijk te onderscheiden. Het schilderij is gesigneerd en gedateerd in donkere letters in een schaduwrijk gebied, dus is bijna onzichtbaar in het midden rechtsonder; er staat: "Rembrandt f. 1650."

Rembrandt Harmenszoon van Rijn (Leiden, 15 juli 1606 – Amsterdam, 4 oktober 1669) was een Nederlandse kunstschilder, etser en tekenaar. Hij geldt algemeen als een van de grootste schilders en etsers in de Europese kunst, en als de belangrijkste Hollandse meester van de 17e eeuw. Zijn werk behoort tot de barok en is zichtbaar beïnvloed door het caravaggisme. Zijn opmerkelijke beheersing van het spel met licht en donker, waarbij hij vaak scherpe contrasten (clair-obscur) gebruikte om zo de toeschouwer de voorstelling binnen te voeren, leidde tot levendige scènes vol dramatiek.